کشف یک زمین دیگر درست در همسایگی ما

به گزارش والا.

یک سیاره فراخورشیدی تازه کشف شده در فاصله 25 سال نوری از زمین اکنون به نظر می رسد که شباهت زیادی به زمین دارد. بیش از آنچه قبلا تصور می شد.

بر اساس آینده، این جهان دور، به نام GJ 3378b، در منطقه قابل سکونت یک ستاره کوتوله قرمز می چرخد. یک نوع ستاره بسیار کوچکتر و سردتر از خورشید. در این منطقه دما برای وجود آب مایع در سطح سیاره مناسب است.

با این حال، در ابتدا امید کمی وجود داشت که این سیاره بتواند از حیات پشتیبانی کند. ستاره شناسان تصور می کردند که این سیاره سنگی است، اما جرم آن حداقل پنج برابر زمین تخمین زده شد. سیاره ای که در نجوم از آن به عنوان “ابر زمین” یاد می شود. چنین جرم بالایی به معنای گرانش سطحی بسیار قوی و اتمسفر بسیار متراکم و خفه کننده است که تقریباً احتمال تشکیل یا بقای حیات را از بین می برد.

اما اکنون به نظر می رسد که این ایده اشتباه بوده است.

در مطالعه جدیدی که در مجله Astrophysical منتشر شده است، محققان دانشگاه کالیفرنیا در ایروین، این سیاره را دوباره بررسی کردند و دریافتند که جرم واقعی آن تنها حدود دو برابر جرم زمین است. با توجه به فاصله نسبتاً کم این سیاره از منظومه شمسی، GJ 3378b اکنون به عنوان یکی از امیدوارکننده ترین نامزدهای نزدیک برای میزبانی بالقوه حیات در نظر گرفته می شود.

این سیاره یکی از نزدیکترین همسایگان کیهانی ماست. 25 سال نوری ممکن است فاصله زیادی به نظر برسد، اما وقتی بدانیم قطر کهکشان راه شیری حدود 100 هزار سال نوری است، می توان گفت که این سیاره همسایه دیوار به دیوار ما است.

البته هنوز به بررسی های بیشتر برای تعیین مناسب بودن GJ 3378b برای زندگی نیاز است. بزرگترین سوال در مورد جو این سیاره است. آیا اصلاً جو دارد و اگر چنین است، آیا آنقدر ضخیم و پایدار است که از سطح سیاره در برابر تشعشعات ستاره مادرش محافظت کند؟ همچنین فشار این جو چقدر است؟

این بستگی به یک تعادل بسیار ظریف دارد. اگر زمین را به اندازه یک سیب کاهش دهیم، جو آن تقریباً به ضخامت پوست یک سیب خواهد بود. به گفته وی، این ضخامت برای حفظ آب مایع و تامین هوای قابل تنفس و همچنین محافظت از سطح سیاره در برابر تشعشعات مضر فضایی مناسب است.

در همین حال، هنوز بحث داغی بین ستاره شناسان در مورد قابلیت سکونت منظومه هایی با ستاره های کوتوله قرمز وجود دارد. اعتقاد بر این است که این ستارگان بسیار ناپایدار هستند و به طور منظم جرقه های بسیار قدرتمندی از خود ساطع می کنند. از آنجایی که منطقه قابل سکونت در اطراف این ستارگان کوچکتر است، سیارات قابل سکونت باید نزدیکتر به ستاره خود بچرخند. این همان چیزی است که آنها را در برابر این انفجارهای شدید آسیب پذیر می کند. انفجارهایی که می توانند جو سیاره را از بین ببرند و هر شکلی از حیات را از بین ببرند.

نزدیکی آنها به ستاره همچنین باعث می شود که چنین سیاراتی در مدار خود محدود شوند. شرایطی است که در آن نیروی گرانشی ستاره از چرخش طبیعی سیاره جلوگیری می کند و در نتیجه یک طرف سیاره همیشه رو به ستاره است و طرف دیگر همیشه در تاریکی می ماند.