آنتاگونیست در ورودی جهنم؛ به بهانه بازی امیر آقایی در قسمت شانزدهم «بدنام»

به گزارش والا.

قسمت 16 سریال «بدنام» را باید قسمت امیر آقایی دانست. جایی که شخصیت عماد اعتماد برای اولین بار از پوسته سخت و رقابتی خود بیرون می آید و روی دیگری از شخصیت خود را برای مخاطب آشکار می کند.

عماد را تا قبل از این قسمت به قدرت، سردی، حرص و اشتیاق سیری ناپذیرش برای کنترل دیگران می شناختیم، اما در صحنه ای از آخرین قسمت سریال «بدنام» که تأثیر نوشیدن مشروبات الکلی بر شخصیت او بهانه انفجار درونی اش بود، با مردی روبرو شدیم که از تحقیر خود صحبت می کرد در حالی که آنقدر خسته است که دیگر نمی تواند شکست هایش را پنهان کند. این دگرگونی ظریف یکی از مهمترین دستاوردهای روایی قسمت شانزدهم سریال توسط حمید عنقا و احسان سجادی حسینی بود. زیرا آنتاگونیست را از قالب یک شخصیت تک بعدی خارج کرد و لایه انسانی تری از او را به عنوان موجودی آسیب دیده و پیچیده آشکار کرد.

موفقیت این سریال بیش از هر چیز مرهون بازی امیر آقایی است. او یکی از متناقض ترین موقعیت های زندگی حرفه ای خود را به شیوه ای بسیار کنترل شده و دقیق جلوی دوربین اداره کرد. شخصیتی که همچنان خصومت و میل به تسلط را در خود دارد، اما در عین حال، به بهانه مستی، تصویر مردی تحقیر شده در آستانه فروپاشی را نیز به نمایش می گذارد. دشواری این موقعیت در این است که بازیگر باید بین قدرت و شکست، بین غرور و ناتوانی و بین خشونت و ضعف تعادل برقرار کند. کاری که امیر آقایی بدون افتادن در دام اغراق و تصنع و مبالغه انجام داد.

چیزی که کیفیت این اجرا را بیش از هر چیز دیگری بهبود بخشید، خویشتنداری بازیگر بود که در کل صحنه اجازه می داد چیزی زیر پوستش فرو برود و در نهایت بر یکی دو قطره اشک مردانه نشست تا با سال ها تجربه بازیگری در خدمت این درام باشد.

در عین حال از نقش دوربین و انتخاب عکاسی نیز نباید غافل شد. کلوزآپ همیشه سخت ترین آزمون یک بازیگر است. زیرا کوچکترین لغزش در تقلید یا بیان محسوس است. اما آقایی از این فرصت بهترین استفاده را کرد و با نگاهی نافذ، مکث های حساب شده و از همه مهمتر کنترل لحن صدا توانست بار احساسی صحنه را به مخاطب منتقل کند.

بخش مهمی از موفقیت و سکانس موثر این اپیزود به دلیل لحن دیالوگ ها و آشنایی بازیگران با یکدیگر است. شناخت متقابل حامد آنکا و امیر آقایی که سابقه همکاری طولانی دارند، دیالوگ ها را متناسب با زبان و لحن بازیگری آقایی کرده است. گویی طراحی شخصیت در فیلمنامه اصلی از ابتدا برای یک آقا نوشته شده بود و دیالوگ های قسمت شانزدهم پاس طلایی نویسنده به بازیگر بود که توسط او تبدیل به گل شد.

یکی از مهمترین دستاوردهای قسمت 16 سریال بدنام نشان دادن این است که آنتاگونیست زمانی تبدیل به یک شخصیت دائمی می شود که مخاطب درد او را حتی برای لحظه ای کوتاه باور کند. در این قسمت عماد اعتماد همان مرد جاه طلب و خطرناک باقی ماند. اما برای اولین بار شکست را نه در پشت نقاب اقتدار، بلکه در سکوت و نفرت و مستی پنهان پذیرفت.